De Wereld van KlapRoos

Het is herfst, lieve Roos. Het seizoen van de mooie luchten, kleurenpracht en heerlijke geuren. Het seizoen van guur weer, sombere dagen en bomen die loslaten. Het seizoen van verandering en tegenstellingen. Het seizoen waar jij zo van hield… De herfst. Met de wind in je haren, ritselende bladeren en regendruppels op je huid. Het seizoen waarin jouw zintuigen volop geprikkeld werden. De tweede herfst zonder jou… Misschien is het gewoon het verstrijken van de tijd sinds jouw overlijden, maar…

Lees Meer Lees Meer

En daar stond ik. Aan het begin van een nieuwe reis. Met enorme zin. Maar ook stijf van de spanning. Geen idee wat me te wachten zou staan… Afgelopen donderdag en vrijdag startte ik met nog 17 andere vrouwen de opleiding ‘Omgaan met Verlies’ (specialisatie kind en jongeren) bij Het Land van Rouw. Samen met deze groep dappere ridsters (ja, we zijn geen prinsessen) en met Roos in mijn hart mag ik de komende twee jaar op reis in het…

Lees Meer Lees Meer

Elke dag, lieve Roos, bekijk ik de foto’s in mijn telefoon van die datum. En elke dag komen er foto’s en filmpjes voorbij van jou op die datum door de jaren heen. Vandaag komt er een serie foto’s van jouw heerlijke eigenwijze blik voorbij. Foto’s die ruim een half jaar voor jouw overlijden werden gemaakt. Je had een heldere en goede dag. De tranen rollen over mn wangen terwijl ik er naar kijk… Vandaag mis ik je op de voorgrond….

Lees Meer Lees Meer

“We vermoeden dat Roos epilepsie heeft.” Ergens was ik opgelucht toen ik dat hoorde. Vroeger had ik een vriendin met epilepsie. Haar epilepsie was onder controle met medicatie, ze studeerde, ging op stap, deed alles. Met de juiste medicatie zou Roos best een normaal leven kunnen leiden, dacht ik. En ze was jong, dus het kon nog alle kanten op… Vanaf haar 2e jaar had Roos iedere dag aanvallen en epileptische ontlading in haar mooie koppie. Dag en nacht. 24/7….

Lees Meer Lees Meer

Minder enthousiast en rustiger dan andere dagen komt Morris thuis uit school. Stil gaat hij op de bank zitten en dan zie ik ineens tranen. “Ik kwam een taxibus tegen toen ik vanmorgen naar school fietste…”, fluistert hij. “En daarna fietste ik door het plantsoen en zag ik een gele vlinder (uit Roos haar lievelingsfilm Encanto). Ik zag overal in de stad posters met 28 augustus Bommen Berend festival (Gronings Ontzet) en een sticker op een winkelruit met ‘de beste…

Lees Meer Lees Meer

Soms heb ik van die dagen… Dan erger ik me aan iedereen en irriteert alles me. Dan huil ik grote tranen om de kleinste dingen. Dan raast er een storm in mij en krijgen de mensen die ik liefheb de volle laag. Vandaag heb ik zo’n dag. Ik sta op en erger me aan de kast op onze slaapkamer. Als ik me afdroog na het douchen irriteert het me dat we de badkamer nog steeds niet aangepakt hebben. En ik…

Lees Meer Lees Meer

We zijn weer thuis. Terug van vakantie. Thuis in een leeg huis. De poezenbeesten en onze lieve buren, mijn ouders, zijn blij ons weer te zien, maar thuiskomen voelt nog steeds wrang. Roos haar kamer blijft leeg. Deze vakantie is de eerste echte zomervakantie zonder Roos. Vorig jaar schreeuwde alles in mij dat ik thuis wilde blijven. Ik was nog niet klaar om weg te gaan zonder Roos. Toch gingen we. Er was vóór Roos haar overlijden al een week…

Lees Meer Lees Meer

warme zon blauwe zee witte kliffen het kind geniet we lezen spelen eten lekker rijden rond naar ‘t onbekende dagen starten zonder plan in ‘t hier en nu we hoeven niets vertragen er is rust mijn hart is vol en leeg tegelijk ik huil ik mis voel soms niets de dag glijdt langs me heen gelaagd genieten

Dat was hem dan… Morris zijn tijd op de  basisschool… Daar waar elke ouder met een kind in groep 8 vast ook een traantje wegpinkt of weemoedig naar zijn kind kijkt omdat het ineens zo groot wordt, voel ik het vandaag extra. Ook al wil ik het niet, want deze dag is voor Morris. Terwijl ik tussen de andere ouders op het plein applaudisseer voor de kinderen van groep 8, schiet Roos door mijn hoofd. De tranen prikken achter mijn…

Lees Meer Lees Meer

Sinds Roos er niet meer is komt alles dieper binnen en ben ik sneller geraakt. Of ik tune juist uit en voel me verdoofd. Prikkels zijn al snel te veel. Ik kan intens genieten, maar het is niet meer zoals het was. Ik houd het niet vast. Ik onderga het. Alsof er een hele dikke laag overheen zit die niet weggepoetst lukt. Ik ben minder onbevangen. Stiller. En mis mijn sprankel. Ik blijf nog dichter bij mezelf dan ik al…

Lees Meer Lees Meer