“We vermoeden dat Roos epilepsie heeft.” Ergens was ik opgelucht toen ik dat hoorde. Vroeger had ik een vriendin met epilepsie. Haar epilepsie was onder controle met medicatie, ze studeerde, ging op stap, deed alles. Met de juiste medicatie zou Roos best een normaal leven kunnen leiden, dacht ik. En ze was jong, dus het kon nog alle kanten op… Vanaf haar 2e jaar had Roos iedere dag aanvallen en epileptische ontlading in haar mooie koppie. Dag en nacht. 24/7….
Minder enthousiast en rustiger dan andere dagen komt Morris thuis uit school. Stil gaat hij op de bank zitten en dan zie ik ineens tranen. “Ik kwam een taxibus tegen toen ik vanmorgen naar school fietste…”, fluistert hij. “En daarna fietste ik door het plantsoen en zag ik een gele vlinder (uit Roos haar lievelingsfilm Encanto). Ik zag overal in de stad posters met 28 augustus Bommen Berend festival (Gronings Ontzet) en een sticker op een winkelruit met ‘de beste…
Soms heb ik van die dagen… Dan erger ik me aan iedereen en irriteert alles me. Dan huil ik grote tranen om de kleinste dingen. Dan raast er een storm in mij en krijgen de mensen die ik liefheb de volle laag. Vandaag heb ik zo’n dag. Ik sta op en erger me aan de kast op onze slaapkamer. Als ik me afdroog na het douchen irriteert het me dat we de badkamer nog steeds niet aangepakt hebben. En ik…
We zijn weer thuis. Terug van vakantie. Thuis in een leeg huis. De poezenbeesten en onze lieve buren, mijn ouders, zijn blij ons weer te zien, maar thuiskomen voelt nog steeds wrang. Roos haar kamer blijft leeg. Deze vakantie is de eerste echte zomervakantie zonder Roos. Vorig jaar schreeuwde alles in mij dat ik thuis wilde blijven. Ik was nog niet klaar om weg te gaan zonder Roos. Toch gingen we. Er was vóór Roos haar overlijden al een week…
warme zon blauwe zee witte kliffen het kind geniet we lezen spelen eten lekker rijden rond naar ‘t onbekende dagen starten zonder plan in ‘t hier en nu we hoeven niets vertragen er is rust mijn hart is vol en leeg tegelijk ik huil ik mis voel soms niets de dag glijdt langs me heen gelaagd genieten
Dat was hem dan… Morris zijn tijd op de basisschool… Daar waar elke ouder met een kind in groep 8 vast ook een traantje wegpinkt of weemoedig naar zijn kind kijkt omdat het ineens zo groot wordt, voel ik het vandaag extra. Ook al wil ik het niet, want deze dag is voor Morris. Terwijl ik tussen de andere ouders op het plein applaudisseer voor de kinderen van groep 8, schiet Roos door mijn hoofd. De tranen prikken achter mijn…
Sinds Roos er niet meer is komt alles dieper binnen en ben ik sneller geraakt. Of ik tune juist uit en voel me verdoofd. Prikkels zijn al snel te veel. Ik kan intens genieten, maar het is niet meer zoals het was. Ik houd het niet vast. Ik onderga het. Alsof er een hele dikke laag overheen zit die niet weggepoetst lukt. Ik ben minder onbevangen. Stiller. En mis mijn sprankel. Ik blijf nog dichter bij mezelf dan ik al…
Dood, verlies, rouw… Voor veel leerkrachten (en volwassenen in het algemeen) ongemakkelijke onderwerpen, waar bovendien weinig echte kennis over is. We handelen vaak op gevoel of op dat wat we denken dat het beste is. Laten we er maar niet teveel naar vragen, want dat brengt alles weer boven. Laten we het kind maar even ontzien in alles, want het heeft al genoeg aan zijn hoofd. Als er jaren later opvallendheden in gedrag of ontwikkeling zijn, wordt dat zelden gekoppeld…
Lieve liefste Roos, Vandaag ben je precies 60 weken niet meer hier… Soms betrap ik me erop dat ik al een paar dagen niet gehuild heb. Vaak schieten dan gelijk de tranen in m’n ogen omdat ik me schuldig voel. Omdat ik bang ben dat ik je vergeet. Maar als ik dan in stilte nadenk, realiseer ik me dat ik je elke dag diep bij me draag. Je komt elke dag voorbij. Bewust en onbewust. Meestal in kleine dingen. En…
Roos was net 4 jaar toen ze voor het eerst ging logeren in het logeerhuis van Ilmarinen. Eerst een nachtje om te proberen, en als dat goed ging zou ze iedere maand een weekend gaan logeren. Ik vond het verschrikkelijk… Het idee dat wij ‘gewoon’ thuis waren met Morris, terwijl we Roos ‘wegstopten’ in het logeerhuis. Het idee dat begeleiders haar nog niet kenden… en de vraag of dat wel zou gaan komen als ze haar maar een weekend per…